หลวงพ่อพิธ พระพิจิตร ผู้มีบุญฤทธิ์อภินิหาร ตอนที่ 1

[ศรทอง]

หลวงพ่อพิธ พระพิจิตร ผู้มีบุญฤทธิ์อภินิหาร ตอนที่ 1

เมื่อเยาว์วัยได้เรียนหนังสือที่วัดระฆังฯกับท่านพระครูธรรมหัสสีมุนีวงศ์(เฟื่อง)เจ้าคณะจังหวัดพิจิตร ท่านได้สนใจเรียนมหานิยม เครื่องรางของขลัง จากขุนหิรัญสมบัติ (ขำ ขมินทกุล) ผู้เป็นปู่จากขุนหิรัญสมบัติ (ประดิษฐ์ ขมินทกุล) ผู้เป็นบิดา และจากนายมี ขุนแผน จนมีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษตั้งแต่เยาว์วัย
ต่อมาท่านได้อุปสมทบเป็นพระภิกษุเมื่ออายุ ๒๒ ปี ณ.พัทธสีมา วัดบึงตะโกน อ.เมือง จ.พิจิตร โดยมีพระครูธรรมหัสสีมุนีวงศ์ (เอี่ยม) เจ้าคณะจังหวัดพิจิตร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมหาวิจิตร วัดระฆังฯ เป็นพระกรรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์พลอย วัดราชช้างขวัญ เป็นพระอนุสาวนาจารย์
เมื่ออุปสมบทแล้วได้จำพรรษาอยู่ที่วัดหัวดง ๒ พรรษา จากนั้นได้ไปศึกษาเล่าเรียนวิปัสสนาธุระและเครื่องรางของขลังกับ หลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน(หิรัญญาราม) ศึกษาอยู่เป็นเวลานานจนมีความเชี่ยวชาญหลังจากนั้นได้ไปศึกษาเล่าเรียนวิชารักษาฝีในท้อง และเครื่องรางของขลังที่วัดวังปราบ นครสวรรค์อีก ๖ ปี
ต่อมาท่านได้ไปจำพรรษาที่วัดบางมูลนาก วัดอุตรดิตถ์ วัดบางไผ่ วัดสามขา วัดดงป่าคำ (วัดใหม่คำวัน อ.เมือง จ.พิจิตร) วัดมหาธาตุ(วัดใหญ่)พิษณุโลก แล้วกลับมาจำพรรษาที่วัดหัวดง และวัดฆะมัง อ.เมือง จ.พิจิตร จนถึงแก่มรณภาพเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๘๘ ณ.วัดฆะมัง รวมอายุได้ ๗๐ ปี ๔๘ พรรษา โดยเฉพาะที่วัดหัวดง และวัดฆะมัง จำพรรษายาวนานที่สุด จนทำให้ประชาชนใน ๒ ตำบลนี้สนิทสนมกันเหมือนเครือญาติมาจนถึงทุกวันนี้
เมื่อท่านยังมีชีวิตครองเพศบรรพชิตอยู่ ท่านเป็นที่เคารพนับถึอของพุทธศาสนิกชนทั่วไป แม้แต่ชาวจีนก็เลื่อมใสศรัทธาในตัวท่านมากจนละเว้นได้จากการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตยึดมั่นในพระธรรมประกอบความดี มีจิตเป็นกุศลในพระพุทธศาสนาอย่างเคร่งครัด เป็นต้นว่า  นายปรีชา ธีระกุล(เถ้าแก่ฟัด) เลื่อมใสศรัทธาหลวงพ่อเพียงรูปเดียวเท่านั้น นอกจากนั้นท่านเป็นผู้เหนี่ยวโน้มน้ำใจคนชั่วให้กลับตัวเป็นคนดีก็มีมาก นับว่าท่านได้ช่วยพัฒนาคนไว้มากมาย ทั้งนี้ก็ด้วยการแผ่เมตตามหานิยมของท่าน
ยศถาบรรดาศักดิ์ซึ่งเป็นที่ปรารถนาของคนทั่วไป ตลอดถึงลาภผลเงินทองทั้งหลายท่านก็ละได้สิ้น ท่านใช้ชีวิตท่องเที่ยวเพลิดเพลินไปด้วยการศึกษาหาความรู้จากบรรดา พระเกจิอาจารย์ต่างๆ จึงทำให้ท่านมีชื่อเสียงดังมากในยุคนั้น และยังเป็นที่กล่าวขวัญของประชาชนจนถึงปัจจุบันนี้
จากหนังสือ นะโม